Dit is het archief. Hier staan alle berichten sinds 16 februari 2009. Veel leesplezier!

Het heeft even geduurd, maar na lang aandringen is mijn verslag vrijgegeven voor publicatie! Dus nu is zelfs de laatste nasleep van mijn stage achter de rug. Het verslag is voor de geïnteresseerden hier te lezen.

Inmiddels heb ik alweer een paar dagen het normale studentenleven weer opgepakt, na een kleine maand extra vakantie (zeilen in Friesland, fietsen in Duitsland) om bij te komen van het Mexico-avontuur. De laatste foto's, van mijn afscheidsfeestje, staan nu ook online. Vanaf nu kom ik op afroep bij jullie langs om de foto's te laten zien en bij te kletsen, maar niet allemaal tegelijk want ik moet tussendoor ook mijn stageverslag afronden en beginnen met mijn afstudeerproject.

Nou, dat was het dan. De laatste weken besteed aan de nieuwe experimenten, mijn presentatie (in het Spaans :-), het kopen van de laatste souvenirs, genieten van de laatste beetjes Mexico City, me emotioneel voorbereiden op de terugreis en mijn geslaagde afscheidsfeestje. Vanochtend vroeg ben ik geland in Brussel na een vlekkeloze vlucht. Ik moet zeggen, het is nog even wennen. Ik mag bijvoorbeeld het toiletpapier weer gerust achter me in het toilet deponeren en op onbewaakte momenten ontglippen me Spaanse palabras (gracias in plaats van dank u). Maar als het goed is ben ik binnen enkele dagen weer als vanouds, zij het met een hele hoop herinneringen en wat heimwee. Mexico was in één woord inmejorable!

De tijd lijkt steeds sneller te gaan, we zijn alweer een paar weken verder en ook deel twee is alweer voorbij. Nu vooral veel gereisd, maar gelukkig ook genoeg tijd om de omgeving te verkennen bij elke tussenstop. De reis ging als volgt: Mexico City - Guanajuato - Zacatecas - Chihuahua - Creel (afscheid genomen van Maris) - (door de Barrancas del Cobre met de trein) El Fuerte - Los Mochis - Mexico City (afscheid genomen van Ariana).

Guanajuato en Zacatecas zijn twee rustieke stadjes met toch elk een eigen karakter, waar je prima op een terrasje in de zon mensen kunt kijken. Zacatecas is de kleinste van de twee maar heeft een uitgebreid nachtleven, waar we doorheen werden geleid door de eigenaar van het hostel. De treinreis door de Barrancas del Cobre was het hoogtepunt van de reis, 275 km door een ruig en indrukwekkend berglandschap via veel bruggen en tunnels, een mooi stukje ingenieurswerk. Elk moment van de zeven uur was er wel iets anders te zien, een waterval, een mooie kloof of een hoog viaduct, het bleef spannend. En niet alleen vanwege de roestende vrachtwagons die af en toe in de diepte lagen als stille getuigen van blijkbaar regelmatige ongelukjes...

Het eindstation, El Fuerte, had ook genoeg te bieden, vooral vanwege het hotel. Het uitzicht vanaf het dakterras met ondergaande zon was schitterend. De eigenaar (een fervent vogelaar) gaf een tour in de vroege morgen door de omgeving, waar inderdaad veel te zien was (van kolibri tot visarend). En om ons ook 's middags niet te hoeven vervelen konden we de kano van het hotel huren om de rivier af te peddelen.

Inmiddels ben ik dus weer terug in Mexico City, om wat laatste experimenten te doen en mijn presentatie in elkaar te zetten. Als ik daar snel genoeg mee klaar ben heb ik misschien nog wat dagen over om nog even snel van de westkust te genieten. Daarna geef ik mijn presentatie en afscheidsfeestje en moet ik alweer terug naar vaderlandschen bodem...

Alweer twee weken geleden begon mijn vakantie (tijd gaat snel), dus tijd voor een korte update vanuit de uitvalsbasis in Mexico Stad. In twee weken tijd hebben we vier districten bezocht, door de jungle getrokken, tempelcomplexen (midden in de jungle) bewonderd, veel gereisd, drugscontroles overleefd, watervallen gezien (en in gezwommen), genoten van Salsa in kustplaats Veracruz, een koffieplantage bezocht, door een cactusreservaat met 2700 soorten planten gewandeld en Ariana (mijn mam) opgepikt om met zijn drieën verder te reizen. Kortom, al veel gezien en gedaan, maar gelukkig nóg een week of vier vakantie voor de boeg. Het grove reisschema in steden/dorpjes: Mexico Stad - San Cristóbal de las Casas (Mariska opgepikt) - Lacanjá Chansayab - Palenque - Veracruz - Xalapa - Puebla - Tehuacán - Oaxaca (Ariana opgepikt)- Mexico Stad.

Het volgende deel van de reis is het de bedoeling via Guanajuato naar Chihuahua in het noorden te reizen om daar een aantal dagen de trein te pakken over/door de Barranca del Cobre, met een spectaculair uitzicht over een stuk of twintig kloven. Die tocht gaat helemaal tot de westkust, waar Mariska naar het Noorden verder reist en Ariana terugvliegt richting Mexico Stad voor de thuisreis. Ikzelf moet nog even bedenken of ik meega naar Mexico Stad of via de westkust terugreis. Het kan weer even duren voor ik weer een update kan geven, tot die tijd moeten jullie je maar bezighouden met de foto's...

Het kostte wat moeite, maar de heren zijn akkoord. Ik mag dus op vakantie, hoei! Het eerste doel: de jungle van Chiapas. Mijn rugzak is al ingepakt, ticket geboekt en de laatste zaken afgehandeld, morgen vertrek ik naar San Cristóbal. Daar ontmoet ik Mariska, een oud-studiegenote (vers afgestudeerd) op wereldreis, om samen wat uithoeken van México te verkennen. Ik hoop af en toe terug te kunnen keren naar mijn appartementje hier om bij te komen en mijn foto's en verhalen op het net te dumpen. Maar vanaf nu wordt het dus: geen nieuws, goed nieuws. De groeten!

Tsja, als je er dan tóch bijna bent, kan die laatste week er ook nog wel bij. Maar daarmee is het dan echt klaar. Gisteren heb ik mijn laatste benodigde resultaten uit mijn experimenten getrokken, ik heb nu genoeg voor mijn verslag. Vakantie, zou je zeggen. Nou.. bíjna. Ik moet namelijk mijn begeleiders er ook nog even van overtuigen dat ik genoeg resultaten heb en lief vragen of ik met vakantie mag. Die begeleiders zijn op het moment op een congres, dus ik moet nog even afwachten. Hopelijk binnenkort meer...

Het is alweer juni, volgens de oorspronkelijke planning zou ik nu al klaar zijn met mijn stage. Vanwege het griepvirus heb ik mezelf een extra week gegund, maar ook die deadline komt heel snel dichterbij. Het feit dat ik één van de robots met vier andere studenten moet delen (we hebben een rooster), plus het feit dat ik pas sinds een week echt aan de experimenten ben begonnen, maakt de hachelijke situatie snel duidelijk. Heb ik ze in het begin nog kunnen verdedigen, nu zijn de weekends niet langer heilig. De avonden waren al vaste prik.

De afgelopen zaterdag heb ik dus besteed aan mijn stage, zondag was het lab dicht (blijkbaar had niemand anders zin om naar het instituut te komen), dus had ik een mooi excuus om toch een dagje vrij te nemen. Eerst maar eens boodschappen gedaan en daarna op naar de Cuidad Universitaria, de campus van de UNAM die met bijna 300.000 studenten op zeven vierkante kilometer met recht een stad op zich genoemd mag worden. Helaas was alles dicht vanwege de zondag, dus ik moet nog eens terug doordeweeks om de binnenkant van de gebouwen te bekijken. Sommige buitenzijdes zagen er alvast spectaculair uit, met mozaïek en natuurlijk de bekende muurschilderingen.

Hier moet ik het bij laten, de robots in het lab worden ongeduldig..

Eigenlijk had ik wat stukjes DF in gedachten voor het weekend, maar op het laatste moment kwam Carlos (studiegenoot) met een andere optie, hij nodigde me uit mee te komen naar zijn geboortedorp, El Oro. Dan is de keuze niet heel moeilijk, dus hup, naar huis, rugzak inpakken en nog binnen het uur afgereisd. El Oro, toepasselijk genoemd naar het zilver (??) dat hier werd gevonden, is een oud mijnstadje (populatie 3.500 man sterk) op tweeënhalf uur bussen van het DF. We kwamen 's avonds laat aan, dus nog niet veel van het stadje kunnen zien.

Het huis (boerderij) van zijn familie ligt een stuk buiten de bewoonde wereld, tegen een heuvel aan. De stukken land er omheen zijn ook van de familie en beplant met fruitbomen. Dat was dus lekker wakker worden, want op het platteland is een stevige lunch gebruikelijk. Meteen het lekkerste brood van México mogen proeven (het Hartog van Mexico zeg maar), dat volgens ingewijden alleen in deze streek verkrijgbaar is. Das dan weer jammer, maar maakt het des te exclusief. Ik kreeg meteen ideeën een distributielijn naar de hoofdstad aan te leggen, of daar een bakkerijtje te beginnen. Gekkigheid. Maar als goede tussenstop op reis naar het oosten gaat dit wel het boekje in.

Het stadje zelf heeft een mooi gemeentehuis in Franse stijl, uit de tijd dat het dankzij de weelde uit de mijnen een favoriete plek was voor de rijkere burgers en andere buitenlanders. Ook het theater en het station stammen nog uit deze tijden. Verder zijn er weinig toeristische bezienswaardigheden (daar was ik vantevoren voor gewaarschuwd), op het mijnbouwmuseum na. Het uitzicht is daarentegen prachtig, met bergen rondom en een dal in het westen. Na een lunch met onder andere pozole, een soort tomatensoep met halfgepofte maïs (verukkelijk), zijn we naar een nabijgelegen stad gereden voor de rest van het programma. Met de lastige naam Tlalpujahua, een indrukwekkende kerk en het huis van de kerstman een goede aanvulling. De laatste stop was een groot meer ergens halverwege de terugreis.

Zondag hebben we alweer rond de middag de bus terug gepakt, om nog wat dag over te hebben om boodschappen te doen en dergelijke. En zo ben je weer twee dagen verder, twee dagen dichterbij het eind van je stage (whuelp) en twee dagen dichterbij je (welverdiende? ach wat zou dat) vakantie! Je zou het wellicht niet zeggen, maar ik krijg er steeds meer zin in.

Zoals jullie wellicht hebben gemerkt, is deze website constant in ontwikkeling. Sinds kort heb ik, met dank aan partners in crime Bas en Kaj, de beschikking over een heuse RSS-feed. Voor degenen die hier niet bekend mee zijn, hiermee kunnen jullie automatisch een notificatie ontvangen wanneer een nieuw bericht is geplaatst. Het is nog een bèta-versie, de publicatiedata kloppen bijvoorbeeld nog niet, maar hier wordt aan gewerkt. Als het goed is wordt de feed automatisch door de webbrowser herkend, zo niet dan kun je hem ook hier vinden. Veel plezier ermee!

Dit weekend begon al vroeg, op donderdagmiddag om precies te zijn. Om het diploma van een verse doctor te vieren, ben ik er met wat doctoraat-studenten (de master-studenten hadden vrijdag een tentamen) en twee profs op uit getrokken. De volgende dag wat later dan gebruikelijk begonnen, maar heb toch nog redelijk wat kunnen doen. Direct toen ik thuiskwam kon ik kennismaken met mijn nieuwe huisgenoot, een Colombiaan die een maandje bij het instituut zit op een onderzoek in de theoretische scheikunde. Best interessant, na een behoorlijke discussie kwamen we erachter dat onze vakgebieden in essentie best veel gemeen hebben. Zaterdagavond hebben we de discussie in een bar voortgezet, nu onder het genot van een biertje en over totaal andere onderwerpen; de problemen in Latijns-Amerika, politiek, verschillen met Nederland, sport, eigenaardigheden van México, vrouwen, talen en wereldreizen en -problemen. Dit kan wel eens een gezellige maand worden.

Dezelfde avond nog door naar het noordwesten van de stad, want het is weer tijd voor een feestje. Doel van de avond is een rodeo, een typisch Mexicaans fenomeen. In een enorme hal speelt een minstens even grote band banda-muziek, veel in cowboy-outfit gestoken mensen en de dansen zijn al even typisch, maar wel erg grappig. Gelukkig zijn er ook zalen met wat gangbaardere stijlen want na een tijdje heb je het ook wel gezien. Halverwege de avond begint waar de rodeo zijn naam aan ontleent: jawel, de rodeo. Heldhaftige kerels proberen zo lang mogelijk op een jonge stier te blijven zitten, aangemoedigd door een enthousiast publiek. Gelukkig voor de stier duurt dit vaak niet zo lang en vergeleken met het alternatief (stierenvechten, nog altijd populair hier) is het natuurlijk helemáal appeltje eitje. Je moet het een keer meegemaakt hebben.

De zondag stond geheel in het teken van uitrusten en boodschappen doen, lekker op zijn gemakje. Helaas pindakaas, geen visuele ondersteuning dit keer.

Speciaal voor diegenen die maar geen genoeg kunnen krijgen van mijn schrijfsels, sta ik deze week in de rubriek 'En hoe is het in...' van de Cursor (tijdschrift van de TU/e).

Van je vrienden moet je het hebben, mijn meest geniale trips tot nu toe waren op uitnodiging van één van de locals hier. Zo ook dit weekend, Annel had mij en Efraïn (een andere studiegenoot) uitgenodigd voor een heuse bruiloft in mexicaanse stijl. Ik had al eerder met haar familie kennis mogen maken (zie bericht 17 maart), dus ik wist een beetje wat me te wachten stond (een mooi feestje). Het begon vrij rustig, met een mis in een mooi oud kerkje dat te klein was om zelfs een beperkt deel van de enorme familie te huisvesten, dus de rest stond buiten. Nadat de pastoor eindelijk het einde van zijn preek had bereikt, wat foto's geschoten en hup, in de achterbak van de pick-up richting feest. Had ik al verteld dat de families hier enorm zijn? Dat heeft te maken met de hechtere familiebanden, waardoor ook wat verder staande familieleden (achter-nichten, -neven, -ooms en -tantes) goede bekenden zijn.

De feesttent, gevuld met tafels, twee podia en een riante dansvloer, had ongeveer de grootte van een voetbalveld (zie de foto's voor een impressie). Na wat tradities zoals de speech van het bruidspaar, de toast en het kapotgooien van de glazen, gaat het los. De obers zorgen dat iedereen ruim voorzien wordt van eten en drinken, met muzikale invulling van een mariachi-band. Nadat de bodem is gelegd is het tijd voor tequila en dans, veel dans. De muziek hier leent zich daar (niet geheel toevallig) uitstekend voor, veel ritme en opzwepende melodiën. Probeer maar eens stil te blijven zitten.

Tussendoor wordt ik meegenomen door de ooms van Annel om meer vlees te halen, zodat ik meteen de mexicaanse kookkunst kan afkijken. In het kort (gelukkig verstaan weinig Mexicanen Nederlands, want dit is waarschijnlijk heiligschennis): men neme een stuk koe, een oven (een soort waterput, maar minder diep) met gloeiende kolen, een rooster, een grote pan en veel cactusbladen. Leg de pan met daarop het rooster met daarop de koe, gewikkeld in cactusbladen, op de kolen. Laat dit een tijdje sudderen en demp dan de put. Dek het deksel van de put af met aarde, dit houdt de boel warm. Wacht ongeveer zeven uur, en haal het geheel dan weer uit de put en tadaa, barbacoa én soep! (het vocht dat in de pan druipt). Heerlijk, vooral in een tortilla met zelfgemaakte chile of mole. De rest van het avondprogramma wordt ingevuld met dansen, ouwehoeren, drinken, dansen, even uitrusten en afkoelen, en meer dansen, tot diep in de nacht.

De volgende ochtend staan ik en Efraïn wat moeizaam op, nadat we eerst de halve nacht wakker gehouden zijn door een negental muggen (acht opgespoord en onschadelijk gemaakt, maar er was er nog minstens éentje over). We gaan met zijn drieën naar de piramides, om de rondleiding van eerder af te maken. Bij de eerste beklimming openbaart de spierpijn van de vorige avond zich direct in haar volle glorie, dus de tweede doen we een wedstrijdje. Auw. Meteen het museum meegepakt, mooie foto's gemaakt en wat gedronken in een bekend en bijzonder, maar duur restaurant in een grot dichtbij. Daarna gaan we richting het zwembad om af te koelen, maar eenmaal daar is het al dicht, dus bij gebrek aan anders maken we het speelveldje onveilig. Thuis wachten de restjes van het feestje, aangevuld met wat andere delicatessen tot een verukkelijk maal, zodat ik en Efraïn goedgevuld terug kunnen reizen naar el distrito.

De meest gehoorde reactie op al mijn weekend-verhalen, die jullie gevoelens bij alle tentoongestelde impressies samenvat, is: 'leuk, maar wat doe je eigenlijk doordeweeks?'. Hmmm. Vandaar dat ik eindelijk mijn lang uitgestelde belofte heb ingelost om een stukje te tikken over mijn stage zelf. Omdat de details jullie toch niet interesseren (voor de enkeling die onverhoopt wel interesse heeft, is het verslag na afloop bij mij verkrijgbaar), is het een kort stukje geworden. De lengte van het stuk zegt niets over de hoeveelheid tijd en moeite die in de stage gaat zitten, maar het artikel geeft de mening van de auteur en/of zijn geaffilieerden weer en de auteur aanvaardt volledige aansprakelijkheid voor eventueel uit het lezen, bekijken, danwel anderszins gebruiken van de tekst of de illustraties, voortvloeiende schade.

Mooi, dan krijgen jullie vanaf nu weer gewoon weekendverslagen.

Bijna vergeten te melden: het instituut is sinds gisteren weer geopend. Wél moest ik gisteren een formuliertje invullen met vragen over symptomen en vandaag mijn handen ontsmetten met alcolhol-gel, maar ik hoef niet meer alleen thuis te zitten. Het lijkt erop dat de stad langzaam aan haar normale ritme weer oppakt.

Eén uur 's middags, dodenherdenking (7 uur tijdsverschil). Twee minuten stilte voor alle gesneuvelden in wereldwijde conflicten. En passant een minuutje extra voor de gevallenen aan de nieuwe bedreiging influenza? Mwah, dat lijkt wat voorbarig. Met 26 officiële wereldwijde sterfgevallen en 1085 gevallen in totaal (bron: WHO) lijkt het nogal mee te vallen. (Lijkt; ik hou bewust een slag om de arm vanwege de mogelijkheid van mutatie van het virus in een gevaarlijker variant.) Gewapend met deze nieuwe statistieken zie ik de laatste argumenten om met mondkapje over straat te gaan als gesmolten sneeuw wegsijpelen, en begin ik ook de rest van mijn normale leven voorzichtig weer op te pakken.

Om te beginnen met een goed feestje! Zaterdag werd ik uitgenodigd om in Tepotzotlán, een suburb van 'el DF' waar het uitgaansleven blijkbaar nog niet dood is verklaard, te gaan stappen. Na een week binnen zitten en me voornamelijk te vervelen, met als enige afleiding mijn tergend trage simulink-modellen (computersimulaties) die als sociale omgeving en conversatiepartner bar weinig voorstellen, zag ik mijn kans schoon. Om een lang verhaal stevig in te korten: om een uur of 6 's ochtends werd ik thuis afgezet (service, uh?), om vervolgens rond de middag wakker te worden, een lichte kater en een stel vrienden rijker.

Bedankt voor al jullie verontruste mailtjes, maar ik ben nog steeds vivito y coleando! Door alle heisa zou ik bijna mijn normale wekelijkse update vergeten. Na op vrijdag het uitgaansleven onveilig te hebben gemaakt (naar het schijnt was alcohol een goede remedie tegen de Spaanse griep), de zaterdag gebruikt om bij te komen en voor alledaagse dingen (opstaan, koffie, supermarkt, markt, restaurantje, schoonmaken, kapper, wasserette, u kent dat wel). En zelfs nog wat extranuttige bezigheden, omdat het keukenblad te kampen had met regelmatige overstromingen heb ik daar als Hollandse ingenieur een ware dijk tegenin gebracht. Achteraf bezien had er misschien wat minder enthousiast siliconenkit tegenaan gehoeven, maar nu kunnen we tenminste zo'n eens-in-de-tienduizend-jaars springvloed aan.

Tegen alle goedbedoelde waarschuwingen in, ben ik op zondag naar Xochimilco geweest, een stadsdeel in het zuiden met kanalen en 'drijvende tuinen'. Die zijn hier vroeger door de oude beschavingen aangelegd met aarde en afval om voedsel te kunnen verbouwen. Het bleek een gouden zet, want anno nu is het een 'Unesco World Heritage Site' en komen er drommen toeristen op af, omdat je je fijn door de kanalen kunt laten varen, ondertussen van alle gemakken (muziek, eten, frisdrank, bier, souvenirs en andere frutsels) voorzien vanuit andere bootjes. Dit weekend was het echter ongebruikelijk rustig, waarschijnlijk vanwege het virus. Op de oevers worden nu kamerplanten en -bloemen verbouwd, dus ik heb er maar een paar meegenomen om het appartement wat op te fleuren. Lekker knus en huiselijk.

Daarnaast heeft Xochimilco twee grote markthallen, waar kleding, maar ook mole, specerijen, en heul veul soorten fruit worden verkocht. Ook kun je er lekker eten, ik heb er quesadilla's (lange tortilla met onder andere kaas) besteld, maar ik weet niet meer precies wat de vulling was, erg lekker in elk geval. Het probleem met het eten hier is dat er zoveel verschillende soorten van alles zijn, dat het lastig is om alle namen uit elkaar te houden. Gelukkig hebben zelfs de locals daar moeite mee, mijn studiegenoten vragen ook vaak wat een gerecht precies inhoudt. Tot zover uw verslaggever, terug naar Hilversum.

Krijg daarnet bericht dat ook ons instituut eraan moet geloven, iedereen wordt naar huis gestuurd tot en met 5 mei. Hopelijk kan ik thuis nog wat werken, dan hoef ik me niet dood te vervelen. Ik hou jullie op de hoogte!

Het klinkt als een goedkope thriller, en zo voelt het ook; op vrijdag zie je ineens overal mensen met mondkapjes op, worden scholen en universiteiten een week gesloten en is het land in verhoogde staat van alertheid, grenzend aan massahysterie. Terecht? Misschien, het schijnt een vrij agressief virus te zijn, en er is nog niet al te veel over bekend. Om jullie wat gerust te stellen: tot nu toe is nog niemand in mijn omgeving getroffen en ik voel me ook nog kiplekker. Wel neem ik wat voorzorgsmaatregelen, zo was ik vaak mijn handen en probeer ik mijn afweersysteem op peil te houden. Het onderzoeksinstituut hier is nog gewoon open, maar is ook vrij dunbevolkt en dus een laag-risicogebied. Zo'n mondkapje is eerlijk gezegd gruwelijk irritant en belemmert een groot deel van het sociaal contact, dus dat gebruik ik alleen in hoog-risico gebieden, zoals in een volle metro. Voor de rest houden we de nieuwsberichten in de gaten, maar tot nu toe zie ik nog geen reden om af te zien van weekend-trips en dergelijke. Een mens moet ook leven. (zie ook de foto-sectie)

Cultuur, het sleutelwoord voor afgelopen weekend. Dat begon al vrijdagmiddag met een sms'je van León, dat er een cultureel festival, 'Ollin Kan' zou zijn met (onder andere) bands uit Nederland, dezelfde avond nog in Tlalpan, in het zuiden van de stad. Dus ben ik iets eerder met mijn stage gestopt om samen met mijn huisgenote Ana op stap te gaan. Per metrobus, een bus op een aparte rijbaan, kom je vrij vlug van noord naar zuid, al heeft deze iets meer last van het stadsverkeer dan de metro. Bijna op het zuidelijkste station gaan we te voet verder, omdat alle beschikbare minibusjes overspoeld zijn door andere festivalgangers. Een flinke zoektocht brengt ons een goed eind op weg, maar omdat we telkens te horen krijgen dat het nog een eind verder is, toch maar de bus gepakt. Als we bij het festival aankomen is het inmiddels een paar uur verder maar dat geeft niet, het is immers weekend. De bands zijn allemaal vrij multicultureel (Nederlands-kies uit: Turks, Marokkaans, Bulgaars), waardoor ik ze geen van allen vantevoren kende. Ik moet (met licht schaamrood op de kaken) bekennen dat ik me zó vaak nu ook weer niet (lees: botweg nooit) in culturele sferen begeef. Misschien is dat geen verkeerd voornemen voor de rest van het jaar, aangezien de optredens verassend goed waren. Van één band, Tarhana, heb ik zelfs de CD meegenomen.

De zaterdag heb ik grotendeels besteed om mijn huisgenote te helpen zoeken naar Arabische buikdanskleding (over cultuur gesproken). Ze doet namelijk, bij wijze van vervroegde midlife-crisis, als afgestudeerd scheikundige een opleiding dans en werd door mede-studentes aangewezen om de kleding te verzorgen. In eerste instantie lijkt dit misschien een onmogelijke opgaaf, maar aangezien het buikdansen wonder o wonder een ware rage is in Mexico, dat overigens sowieso aangetrokken lijkt tot alle mogelijke vormen van mystiek, is het een groter probleem de juiste prijs af te dwingen dan überhaupt iets te vinden van die soort. Desondanks zijn we, in tegenstelling tot de belofte dat het hooguit twee uur zou duren, minimaal zes uur bezig. Inclusief lunch, dat dan weer wel. Plotseling herinner ik me weer waarom ik een hekel heb aan 'shoppen', tenminste, als dat betekent oever- en doelloos rondzwerven tussen verschillende plaatsen en opties, zonder een weloverwogen keuze te maken. Eenmaal thuis worden we verrast door een amateurbandje dat zich spontaan in het basketbalveldje heeft geïnstalleerd, live-muziek bij de voordeur, wat wil je nog meer? Nou, wat meer oefening zou niet verkeerd besteed zijn. Maar het idee is er, en gelukkig houden ze het rond een uur of tien voor gezien.

Eigenlijk zouden we zaterdag al het Plaza de las tres Culturas en de Templo Mayor bezoeken, dus nu ontkwam Ana er niet aan. Het Plaza is een interessante plek in de Mexicaanse geschiedenis, die meermalen terugkomt. Allereerst zijn er de overblijfselen van Tlatelolco, een tempelcomplex van een stad ooit groter dan Tenochtitlan, de voorganger van Mexico Stad. Dan staat er een katholieke kerk van vlak na de conquista, en ten slotte een grauw betonnen woningcomplex dat symbool staat voor de 'moderne' mestizo-cultuur. Dus: tres culturas. Die Mexicanen doen zo moeilijk niet. Dit is de plek waar de laatste Azteekse verdedigers in 1521 werden verslagen door de Spaanse veroveraars, en de plek waar in 1968 een ware slachting plaatsvond waarbij honderden demonstrerende studenten door het leger werden gedood. Om daar te staan doet je weer even beseffen dat vrijheid van meningsuiting en democratie niet vanzelfsprekend zijn.

Voor de avond wordt de Templo Mayor (die sluit al vroeg) ingeruild voor Coyoacán, een levendig district in het zuiden van de stad. Hier is buiten de oude huizen eigenlijk niet zo gek veel te zien, maar er hangt een gemoedelijke, ontspannen sfeer en het is een favoriete bestemming van veel 'chilango's' om even bij te komen van de drukte. Daarnaast kun je er heerlijk dineren (salade, garnalen met pasta en versgemaakte fruitmixes in mijn geval) en is er een koffiehuis waarvoor de rij terecht een blokje om gaat. En zo is het weekend helaas alwéér te snel voorbij.

Afgelopen weekend was het tijd voor een trip wat verder van huis, richting Puebla. Een stad op twee uur afstand, met een pittoresk koloniaal centrum maar niettemin een miljoenenstad (1.4, volgens wiki). Omdat bijna alle spoorwegmaatschappijen voor personenvervoer na de privatisering failliet zijn gegaan, gaat alles hier per bus of vliegtuig. De busterminal waarvan ik vertrok (D.F. heeft er vier) heeft dan ook de grootte en andere kenmerken van een gemiddeld vliegveld, compleet met 'gates', winkels en bussen die af en aan rijden. De busreis van twee uur is comfortabel, want eerste klas en dus voorzien van airco en tv.

Eenmaal in Puebla ontmoet ik Laura om de stad te verkennen. In de minibus op weg naar het centrum komen we langs het spoorwegmuseum en tsja, als rechtgeaarde werktuigbouwer kan ik dat niet zonder meer aan me voorbij laten gaan. Omdat mijn reisgenote duidelijk minder geïnteresseerd is in de historie der techniek blijft het bij een bescheiden maar bevredigend bezoek. Op naar het centrum, waar de eerste opdracht bestaat uit het vinden van een hotel. Na er wat bezocht te hebben vinden we een klein hotelletje in een mooi oud gebouw met simpele kamers tegen een schappelijke prijs. De tweede opgaaf is het bekijken van het historische centrum, met haar tientallen kerken en andere gebouwen in koloniale stijl, en zelf een heuse kathedraal. 's Avonds is het tijd om het uitgaansleven te verkennen, maar om een of andere obscure reden zijn de meeste plekken gesloten. Gelukkig vinden we een gezellige bar op een balkon, gevuld met jong volk, en de cocktails smaken prima.

Op zaterdag gaan we naar Cholula, een kleiner plaatsje dichtbij Puebla dat bekend is om zijn berg plus kerk. De spanjaarden hebben een kerkje gebouwd op een heuvel, niet beseffend dat deze heuvel eigenlijk een oude, overgroeide piramide is. Pas later zijn er stukken piramide ontdekt en hebben archeologen een enorm gangenstelsel gegraven omdat je een berg niet zo makkelijk in een MRI-scanner krijgt en ze toch graag wilden weten uit welke lagen de piramide bestond. Alles tezamen een prima attractie; een indrukwekkende tocht door de berg/piramide(s), stukken uitgegraven complex met tekst en uitleg, een beklimming naar boven en fraai kerkje op de top, en als toef op de pudding een geweldig uitzicht met vulkanen Popocatépetl en Ixtaccíhuatl op de achtergrond. (Sidenote: ik ben ergens toch blij dat de conquistadores het Spaans hier hebben opgelegd, want dat Nahuatl en andere inheemse talen zijn ondoenlijk voor een eenvoudige Europeaan..)

De laatste dag in Puebla moet ik me alleen vermaken, zodat Laura bij haar familie kan blijven, het is immers een feestweek (semana santa). Dus nog eens dunnetjes de stad overgedaan, wat rondgewandeld en het museo Amparo bezocht. Dit is een privaat en goed opgezet museum met kunst en cultuur van vóór en na de Spaanse overheersing. Wat vooral opvalt is het enorme contrast daartussen, jammer dat de oude cultuur bijna volledig is weggevaagd. Om nog een beetje op tijd thuis te zijn mik ik op de bus van vier uur, maar helaas is die vol en moet ik wachten tot die van zes. Eenmaal op de terugreis blijkt dat de halve stad terugkomt van een weekendje weg, het verkeer is stervensdruk en bij de metro staat een enorme rij voor de kaartjes. Het duurt dus allemaal iets langer, maar uiteindelijk trek ik uitgeput de deur van mijn appartement dicht.

Welkom lieve kijkbuiskindertjes! Deze aflevering van Barthelomeo en el dee-effe (distrito federal): shoppen in parque lindavista, feest in upperclass condesa en een wandeling door de Zona Rosa. Mijn excuses voor de karige visuele oogst, welgeteld één foto.. Ik had geen zin mijn camera mee te sjouwen naar het feestje en in het stuk Zona Rosa dat ik heb gezien waren niet veel schietklare, gewillige illustraties. U zult het moeten doen met een schriftelijke rapportage, maarrr.. er ligt een fraaie fotoreportage in het vooruitzicht, dus blijf op de hoogte!

Reizen met enkel een basisuitrusting heeft grote voordelen: je backpack blijft torsbaar, je raakt niet snel spullen kwijt en je bent snel klaar met inpakken. Echter, in deze klimatologische omstandigheden raak je snel door je frisse kleding heen, een keer wat nieuws voor de afwisseling is ook niet verkeerd. Kortom: tijd om te gaan shoppen, in één van de indrukwekkend grote plaza's van deze metropool. Gelukkig ligt één daarvan niet ver van huis, vers gebouwd en ruim voorzien van glas, invallend zonlicht en de nodige entreprises. Van gekkigheid zijn sommige ketens dubbel vertegenwoordigd om de ruimte op te vullen. Nadat ik de Mexicaanse economie afdoende heb gestimuleerd is het tijd om te eten en me klaar te maken voor het feestje.

Zaterdagavond was ik uitgenodigd voor het verjaarsfeestje van Nallely in het chique district Polanco. Helaas voor ons een beetje té chic; in de club waar we hadden gereserveerd kostte een fles drank al snel $ 1.300 (€ 65). Wel een mooie tent, smaakvol aangekleed en lekkere hangbanken. Op naar een andere plek, la Pata Negra in het nagenoeg even hippe uitgaansgebied La Condesa. Dit is weer een totaal andere wereld, stampvol, salsa en merengue in de ene zaal en rap en raggaeton in de andere. En verbazingwekkend veel internacionalos (die kom je normaal alleen in het centrum tegen, en dan nog spaarzaam). Hier kunnen we ons prima vermaken, en jammer genoeg eindigt de nacht, vanwege de ingestelde zomertijd, voor mijn gevoel méér dan een uur te vroeg.

Zondag dient voornamelijk ter ontspanning, krantje (en español, naturalmente) en versgeperst sinaasappelsap gehaald en rustig ontbeten. Om toch mijn belofte in te lossen om elk weekend een stukje DF te bezoeken, ditmaal op naar Zona Rosa. Samen met Laura (inmiddels mijn vaste maatje voor de weekends) daar rondgestapt en uitgebreid geluncht (grillspecialiteiten), maar helaas viel het district een beetje tegen, ik had meer eettentjes, oude gebouwen en activiteit verwacht. Misschien hadden we het verkeerde stuk te pakken, dus ik ga nog eens terug als ik wat meer energie heb om lange afstanden te wandelen. Daarna uitbuiken, chillen en een middagdutje in het rustige stuk van het inmiddels bekende parque de Chapultepec. Als de politie komt om iedereen het park uit te vegen, is het alweer half zes, tijd om naar huis te gaan. De enige foto is bereikbaar via het menu bovenaan.

Allereerst maar weer eens een bedankje aan alle supporters thuis, voor alle mails en smsjes die jullie hebben gestuurd! Waarschuwing: mijn oude GSM houdt het na een aantal jaren trouwe dienst voor gezien, de hoogte en hitte hebben hem genekt. Mijn Nederlandse nummer is dus vanaf nu onbruikbaar, aangezien mijn nieuwe telefoon + Mexicaanse nummer een simlock heeft.

Deze wilde ik jullie niet onthouden, hoe weet je dat je al redelijk ingeburgerd bent in Mexico: www.manzanilloblog.com/living/you-know-youre-a-gringo-in-mexico-if/, sommige stukjes komen me al gevaarlijk bekend voor..

Okee, genoeg gelachen, tijd voor serieuze zaken. Of.. toch nog even niet, want donderdag gaf Carlos een verjaarsfeestje en dat was een welkome afwisseling na weer een week hard werken. Hij had niet al te veel mensen uitgenodigd, totaal een man of tien, maar toch werd het snel gezellig en de avond eindigde uiteindelijk in een disco om een uur of 4:00. Vrijdagochtend om 11:00 was er een (overigens zeer interessante) seminar door een artiest die zelf kleine robotjes bouwt, waardoor ik niet al te gek veel slaap gehad heb. Dat, plus het feit dat het even duurt voor mijn lichaam totaal gewend is aan de hoogte, de warmte, de smog, het eten en alle nieuwe ziektekiemen, heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat ik zaterdag met lichte darmklachten en koppijn voornamelijk in de buurt van de WC-pot ben gebleven.

Zondag ging het alweer een stuk beter, dus kon ik het risico nemen om de stad in te trekken. Dit keer richting het Palacio de Bellas Artes, een mooi stukje koloniaal erfgoed. Ernaast ligt een park, waar je normaal waarschijnlijk lekker rustig kunt wandelen, maar nu was het stervensdruk. Wel stonden overal podia met muziek, wat het toch een gezellig geheel maakte. Schuin tegenover het Palacio staat de Torre Latinoamericana, gebouwd in 1956 en voor lange tijd het hoogste gebouw (813 m) in Latijns-Amerika. Bovenin is een observatiedek, waar je mooie plaatjes kunt schieten van de stad en nog maar een keer plat achterover slaat van de immense omvang ervan.

Als afsluiter van het weekend en klap op de vuurpijl was er een concert op het zócalo, ik had mijn studiegenootjes uitgenodigd maar die moesten hard studeren. Dus heb ik ter plekke wat random nieuwe vrienden gemaakt om een gezellige avond mee te hebben. De organizators hadden groots uitgepakt en het complete plein was afgeladen met volk van divers pluimage. De grootste gemene deler vormde een grote voorraad verdovende middelen, hoewel ik altijd gedacht heb dat marihuana en haar afgeleiden (goh, wat ruikt het hier zoetig..) streng verboden zijn in Mexico, leek dat de feestvierders niet veel te schelen. De muzikale ondersteuning was ook prima in orde, vooral Asian Dub Foundation beviel goed, een soort mengeling van drum and bass met hip-hop, rock en oosterse invloeden. En na afloop vermoeid doch voldaan in een overvolle metro terug naar het noorden, waar het bedje wacht. Visuele ondersteuning op het bij u bekende adres.

Na een week hard werken is het tijd voor ontspanning. En waar beter te ontspannen dan midden in de natuur, met fluitende vogeltjes, huppelende eekhoorntjes en een vrolijk zonnetje? Juist, we gaan het bos in. Dit bos ligt echter midden in de stad, en met de metro ben je er zo. Het bos is 6.5 km² groot (volgens wiki) en in het eerste deel ligt een 2.7 km lang wandelpad, dat ik maar eens af ben gaan lopen. In het eerste stuk is het stervensdruk, en staan er overal kraampjes langs de boulevard met eten, drinken, spelletjes en souvenirs. Het achterste stuk bos is dan weer heel rustig, met hier een daar een verliefd stelletje in het gras, wat eekhoorntjes maar verder niets om je druk om te maken. Dat heb ik dus ook niet gedaan, maar wel lekker liggen chillen in het gras.

Eenmaal bijgekomen van de werkweek werd het activitijd, dus op naar het Castillo. Het Castillo is een fraai kasteeltje midden in het park, voor diverse doeleinden gebruikt en nu ingericht als nationaal historisch museum. Binnen dus de geschiedenis van Mexico in een notedop, compleet met alle revoluties, hervormingen en dictaturen. En kamers ingericht in onder andere klassieke stijl. Vanaf het kasteel heb je een prachtig uitzicht over het park en de skyline van de stad, en de enorme vlag op het Zócalo is zelfs vanaf een behoorlijke afstand nadrukkelijk aanwezig. Voor het vertier der bewoners beschikt het kasteel over mooie tuinen, zowel op de begane grond als op de eerste verdieping, en een torentje voor nog beter uitzicht.

Op zondag heb ik het park nog eens dunnetjes overgedaan, in het gezelschap van Laura, een mexicaanse die ik tijdens het uitgaan heb ontmoet en die ook wel eens in eigen land de toerist wilde uithangen. Nu kwamen we vanaf de Paseo de la Reforma, een mooie brede boulevard die op zondag deels gesloten is voor autoverkeer. Wederom lekker gechilld in het park, ditmaal voor activiteit naar het Museo Nacional de Antropología, een enorm museum in het park over de inheemse volken van Mexico, zowel in de oudheid als nu. We hebben maar ~9% van het museum kunnen zien in drie uur, dus ik moet nog eens terug voor de rest. 's Avonds taco's a la pastor (met vlees vanaf een soort shoarma-spit, erg lekker) gegeten en uitgeput naar bed, klaar voor een nieuwe week..

Foto's op het bekende adres: picasaweb.google.com/bartgenuit.

Allereerst bedankt voor alle mailtjes, smsjes, telefoontjes en andere berichten die ik mocht ontvangen vanuit Nederland en andere delen van de wereld! Keep them coming.

Change of plans voor het weekend, ik werd uitgenodigd door Annel, een studiegenote, om de piramides in Teotihuacán te bekijken op zaterdag én voor het fiesta op zondag in Puxtla, waar ze woont (een dorpje daar dichtbij). Dus dan roep ik: '¿por que no?', wat onderhand mijn motto begint te worden hier.. Maar eerst vrijdag, als afsluiter van hun tentamens, met de jongens van mecatrónica gaan stappen in het zuiden van de stad. De disco is wat anders dan hier, een grote dansvloer en veel tafeltjes en banken waar je kunt zitten en toekijken, onder het genot van een gezamenlijke fles tequila. Het dansen gaat traditioneel, salsa en merenque, de heren vragen de dames ten dans, maar wel heel ongedwongen. Eerst toegekeken, me daarna maar eens op de dansvloer gewaagd, en hoewel ik eigenlijk nul ervaring heb, ging het best soepel. :)

Zaterdag op naar de piramides, Annel is een uur te laat (heavy traffic) maar wat geeft dat, het is immers weekend en lekker weer. Een paar bussen en een uurtje later staan we bij de ingang, met daarachter meteen de eerste piramide. Een korte samenvatting van wat volgde: Teotihuacán is een enorm tempelcomplex, het centrum van een grote stad uit de Mexicaanse oudheid. Het bestaat uit twee grote piramides, en een hoop kleinere gebouwen, plateaus en dergelijke. Alles is opgebouwd uit lagen, kleinere piramides, waardoor ondergronds ook een compleet verborgen stelsel ligt. Daarnaast lopen er ondergrondse tunnels van dit complex naar onder andere de piramide bij het Zócalo in Mexico Stad (40 km! verder), en nabijgelegen bergen. Annel woont hier dichtbij en weet alles over de piramides, de oude volkeren en hun gebruiken en mythes. Dus terwijl ik me verwonderde over alles wat ik zag, werd ik bestookt met informatie (in het Spaans) over goden, drie werelden, 24 wijze mannen, 13 inca's (opperwezens), de negen 'doden' van de mens, etcetera. Ik heb ongetwijfeld niet alles begrepen, maar de Teotihuacanen hielden er een vrij ingenieuze religie op na, zoveel is zeker. En we hebben nog niet alles gezien, dus ik moet nog eens terug.

's Avonds zijn we met de zus van Annel, twee neven en de vriendin van één van hen naar twee feesten in the middle of nowhere gegaan, om vast in de feestsfeer te komen. De eerste op een rancho, met kampvuur en gitaarmuziek, de tweede in een weiland met dj en 'psycho' (Mexicaans voor dance). Met bier uit literflessen werd het snel gezellig, en toen we thuiskwamen was daar de plaatselijke pastoor, die ook niet vies is van een glas vuurwater. Dus als afsluiter nog een tweetal hidalgo's (ad fundi) achterover getikt en toen naar bed.

De volgende dag hebben we eerst stevig ontbeten, de kathedraal van een nabijgelegen stadje bezocht en wat inkopen gedaan, om daarna de dans te bekijken en te filmen (alle dansers zijn familie van Annel, net als het halve dorp). Daarna op de kermis in de draaimolens, tafelvoetbal en de schiettent, en (heerlijk) middageten aan lange tafels met de halve familie. 's Avonds ging het pas echt goed los, met het vuurwerk aan een grote constructie. Helaas, helaas heb ik hier geen foto's van, omdat de batterij van mijn camera leeg was, maar ik zal proberen alsnog aan foto's van het schouwspel te komen. Op maandag was er nationale feestdag (geboortedag Benito Juarez), dus zijn we naar het zwembad geweest om bij te komen van het fiesta.

Al met al een prima weekendje! Foto's: picasaweb.google.com/bartgenuit.

Deze wilde ik jullie niet onthouden: het gas werkt! Ik had zaterdag de leverancier al laten langskomen om de tank op het dak bij te vullen, maar tot op heden kreeg ik de waakvlam maar niet aan. Maar gisteravond was het raak, een klein vlammetje, daarna een halve explosie en een mooie grote vlam. Oftewel, ik kan vanaf nu warm douchen en na een week koud is dat erg lekker. Meer nieuws over zaken die jullie waarschijnlijk wel interesseren volgt na het weekend.

Terwijl sommige van mijn overijverige medestudenten in het weekend doorwerken, trek ik er zaterdag liever op uit op de stad te verkennen. Voor mij is dit immers een uitgelezen kans, terwijl zij hier nog wel een aantal jaren zitten. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze die kans ook grijpen, maar ja, hoe vaak ga ík in eigen land of stad op vakantie?

In elk geval, met de metro ben je binnen enkele minuten in hartje centrum (Zócalo, het centrale plein). Bart is echter eigenwijs en neemt een metrostation een stuk daar vandaan, om erachter te komen dat zo'n klein stukje kaart toch wel een eind lopen is in werkelijkheid. Helemaal als je eerst een stuk de verkeerde kant op loopt.. Maar het doel is wel bereikt, éven van de gebaande paden en je komt een mooi klein kerkje tegen, een lange marktstraat met lokale specialiteiten (tortilla's, chiles en dames van plezier), en zo kom je uiteindelijk toch op het Zócalo.

Aangezien ik had afgesproken om 's avonds met een van mijn medestudenten te gaan eten, heb ik lang nog niet alles van het (historische) centrum gezien, dus ik zal nog wel een keer terugkeren. Heerlijk gegeten (wederom), chiles rellenas, met kaas gevulde chiles (soort van paprika's), met een knapperig korstje en lekkere saus. Afgesloten met een goede tequilla, daar nemen we nog een flesje (of twee) van mee naar huis! De rest van het weekend wat rondgestapt in de omgeving op zoek naar een wasserette (nog niet gevonden) en mijn lonely planet gelezen wat er nog meer allemaal te doen is (veel te veel). De foto's zijn weer te zien op picasaweb.google.com/bartgenuit.

Ha, eindelijk internet! Inmiddels ben ik alweer een dag of vier in het werkelijk zonovergoten Mexico City. Eerst drie nachten in een luxe hotel gestationeerd geweest, beetje bijgekomen van de reis en de omgeving verkend, en gisteren bijna de hele dag bezig geweest met het zoeken naar een kamer. En gevonden, op 5 min. strompelen van het CINVESTAV, niet al te groot, in een soort studentenhuis met nog twee andere studentes maar die heb ik nog niet ontmoet. Foto's volgen nog (van de kamer). Kleine details: ik moet het gas nog aan de praat zien te krijgen zodat ik warm kan douchen, en vanochtend deed het licht het niet. Even de hoofdstop eruit trekken, schoonblazen en weer terugsteken was voldoende. Voor het afleveradres voor gasflessen, waterflessen, buitenlandse post en andere noodzakelijkheden, zie de contactpagina.

Dan nog wat eerste indrukken van Mexico City: It's huuuge! Ik kwam 's nachts aan en er was simpelweg geen einde aan de fonkelende lichtjes daar beneden. Verder ziet het er vrij arm en vervallen uit, zeg maar België maar dan vele malen erger. Maar misschien is het meer dat Ollanda zo griezelig strak en schoon is vergeleken met het grootste deel van de rest van de wereld. Het eten is hier voortreffelijk, veel en goed, en beschamend goedkoop (35 M$ ~ € 2 voor een stevige maaltijd). Zat groenten, fruit, lekker vlees, prima brood. Met zo'n 20 miljoen mensen is het vrij druk (uitkijken met oversteken), maar het instituut waar ik zit is daarentegen een oase van rust. Meer een natuurpark met wat gebouwen dan andersom. Kortom, ik vermaak me wel hier!

(edit) N.B: De foto's zijn inmiddels voorzichtig te bewonderen op picasaweb.google.com/bartgenuit.

Zo, het visum is nu ook binnen (whoei!), dus de laatste grote drempel is bedwongen. Nu moet de complete inhoud van mijn kamer nog in dozen en moet ik nog wat kleine dingen en handigheden regelen. Nog zoiets, waar vind je een goede, compacte weegschaal voor gewichten tot ~30 kg? Ik wil natuurlijk wel de volle 23 kg benutten die ik mee mag nemen. Bestaan er nog veerunsters tegenwoordig? (mijn spellingschecker vindt alvast van niet)

Mijn plaatsvervanger in huis de komende vier maanden kwam gisteren de sleutel ophalen en het contract tekenen (ook niet onbelangrijk), dus ben ik verzekerd van minder onkosten (ofwel uitbundiger weekends). Nu maar hopen dat mijn nieuwe woning in Mexico (graag inclusief gas, water, licht en exclusief kakkerlakken) wat goedkoper is dan deze hier.

Last, but not least, wil ik nog even alle sponsoren bedanken voor hun bijdrage aan dit avontuur in welke vorm dan ook! Aan de voorbereidingen en uitrusting zal het, mede dankzij jullie, in elk geval niet liggen. Maar de voorpret begint nu langzaam plaats te maken for lichte last-minute-stress en gezonde spanning, dus ik ga weer verder met inpakken.

Vaccinaties, formuliertje hier, visum, riet, reisgidsen, kluitjes, goede tips, reisadviezen minbuza, formuliertje daar, malariapillen en andere enge ziektes. U hoort het, de voorbereidingen zijn in volle gang en er moet nog flink wat gebeuren. Het fijne is, het is allemaal in dienst van een hoger doel; over krap twee weken (27 feb) laat ik even alles achter me om me op een nieuw avontuur te storten.